The sun is shining, I feel good, and noooo-one’s gonna stop me now! Oehyeah (8)

Jaaa, goed nieuws! Een van die vriendinnen mag gaan afbouwen! Dat houd in dat ze elke week een dagje minder naar de kliniek hoeft, dus in 6 weken ofzo is ze eruit! En dan kan ze ook weer gewoon naar school! =D Echt geweldig! Ben er zo blij mee!

Toen ze naar die kliniek ging om daar te wonen begon ik haar steeds minder te zien. Door school, door sport en door werk. Ik bedacht hoe het zou zijn als zij op een doodnormale werkdag inene de winkel in zou lopen, boodschappen doen. Ik bedacht hoe ik zou reageren. Waarschijnlijk zou ik naar dr toelopen, heel veel knuffelen, en heel erg moeten huilen van blijdschap. En toen hoorde ik dit goede nieuws!

"You wait your whole life till that moment, and then, it’s tomorrow!".
Alleen is dat dan de overdreven versie. (a)

Liefs!

Waar ik echt niet tegen kan zijn die superdunne modellen. Deze mensen zijn een voorbeeld voor de jongere meisjes, en dan lopen ze er zo bij. Er zijn er genoeg die er zoals hun willen uitzien, die hetzelfde als hun willen bereiken. Het is wel een beetje verminderd, dankzij de regel dat hun BMI minimaal 18 moet zijn om mee te lopen in een van de modeshows, maar voor doodgewone shoots en andere dingen worden nog vaak genoeg dunne modellen gebruikt. Meisjes met een prachtig figuur zien in de bladen en op tv alleen maar superdunne vrouwen als model, ja wat verwacht je dan. Het is alleen zo zonde, want ik vind dun nou niet bepaald een schoonheid. Sommige zijn zo dun dat het net een skelet met een velletje erover lijkt. Naast dit is het ook nog eens een heel erg ongezonde leefstijl. Daarom hoop ik dat slank gauw weer in de mode komt en dat we dan een model met een McFlurry of een bakje patat betrappen! Ze weten niet wat ze missen!

Liefs.

Marilyn Monroe: “De beste manier om alle dagelijkse beslommeringen te overleven, is door positief over jezelf te denken.”

Ik denk dat iedereen wel eens iemand ziet waarbij diegeen denkt ‘Ik wou dat ik dat had.’ Bijvoorbeeld het mooie glanzende haar, de puistjesloze huid, de lange benen, of het hele slanke figuur. Ik wel in ieder geval. Het is niet dat ik er lang mee zit, want dat is alleen maar zonde van me tijd. Het zal niet veranderen, en uiteindelijk zal ik misschien ook wel iets hebben wat iemand anders wilt. Misschien zelfs wel een karaktereigenschap. Wat ik eigenlijk wil zeggen is; Niemand is perfect, maar iedereen heeft wel iets wat diegeen geweldig maakt. =) En ook al zie je dat zelf niet, anderen doen dat wel. Dus blijf lachen.

Liefs.

In het berichtje ‘Tell me your story’ kun je lezen wat er is gebeurd bij vriendinnen van mij. Dat heb ik al een tijdje geleden geschreven en er zijn een aantal dingen veranderd. Ze verblijven nu allebei in de kliniek. Eentje woont er, en die andere die komt er doordeweeks, vanaf 11 uur ‘s ochtends tot 7 uur ‘s avonds. Die ene die er woont, die heeft haar streefgewicht bereikt en zit nu op de 40 kg. Ik ben echt supertrots op haar. =)

Sommige dingen laten me steeds aan hun denken. Zoals de plekken bij lessen waar ze altijd zaten, opmerkingen waarbij ik denk ‘Zij zouden vast dit of dat hebben gezegd’, wanneer ik hun herken in andere mensen, of gewoon kleine dingetjes…
Laatst bij gym moesten we hoogspringen. Op de een of andere manier lande ik na de tweede keer al meteen verkeerd waardoor er een spier bij me schouder/nek/rug/weetikveel ging krampen en ontzettend pijn deed waardoor ik de rest van gymtijd lekker op de bank mocht zitten. Ik zat heel afgezonderd terwijl de leraar dingen aan het uitleggen was tegen mijn klas. Mijn klasgenoten die allemaal netjes naast elkaar op een rij zaten, verspreid over drie banken. Sommigen luisterden voor de helft, anderen lachten, en weer anderen luisterden helemaal niet. Dat is nou mijn klas, dacht ik met een glimlach. Ik voelde zo’n vrede vanbinnen, zo vertrouwd. En toen miste ik ze plotseling zo erg, ik kreeg er helemaal tranen van in mijn ogen. Dat zij er niet bij konden zijn, bij deze gymles waar niets boeiends aan was. Die vrede vanbinnen maakte plaats voor een niet-compleet gevoel dat de hele les bleef. Toen besefte ik eigenlijk pas wat zij niét meemaken…

Liefs

Waar hou jij van? Wat is je passie? Wat zou je nooit willen opgeven? Wat vind je gewoon leuk? En waar leef je voor?
Nou, bij mij is dat een heel lang lijstje. Maar ik leef voor mijn dierbaren. Misschien kan ik wel zonder ze, ik wil het alleen niet. Over de gevolgen daarvan wil ik het niet eens hebben. To much drama, haha.
Verder hou ik echt superveel van dansen en muziek, van de zomer als het zonnetje schijnt en van de winter wanneer het sneeuwt (voor een weekje, dat is genoeg). Ik hou van feesten & van jarig zijn, van cadeautjes of complimentjes ontvangen & geven (en de lach op het gezicht van de ontvanger zien, (ook al menen ze het misschien niet eens)). Ik hou van een superblauwe lucht met witte wolken, van dansen in de regen, en van harde winden dat je rechtop blijft staan wanneer je je laat vallen. Ik hou van vlinders in de lucht, vlinders in me buik, puppies met grote ogen, shoppen & chocola (had je niet gedacht he?). Girlsnights met boystalk, samen met me broertje me ouders gek maken, naar foto’s kijken en herrineringen ophalen, feelgood-films met een jaloerse lach bekijken (‘Waarom gebeurt dit nooit bij mij?!’ ‘Oh het is geweldig!’), fluitende lente-vogeltjes en wanneer de mensen waar ik van hou lachen. Dit maakt me allemaal zo blij! Ik zit het met een lach te typen, haha. Liefde hoort er trouwens ook bij.
Love love love. Ik heb sinds kort een vriend, en ik heb nog nooit bij iemand zo’n gevoel gehad als dat wat ik voel wanneer ik bij hem ben. Hij is geweldig. =)

Nou, nu wil ik wel weten wat jullie blij maakt!

Liefs.

Ik wel! Ik ben tevreden met mezelf en heb een super leuk leven. =)
Ik heb een goed gewicht voor mijn lengte, (als ik die BMI-meter moet geloven =P) en leef gezond.
Ik sport twee keer in de week, (dansen en badminton) en eet genoeg groente en fruit. (Stiekem snoep ik ook heel veel, maar dat doet er niet toe, haha.) Ik sta haast nooit op de weegschaal, omdat ik daar toch niet naar luister. Ik luister (meestal) gewoon naar mijzelf; Als ik me zwaar voel ga ik wat minder snoepen en wat meer bewegen, door bijvoorbeeld nog even te joggen of wat meer te dansen. Want ik hou super erg van dansen, en doe het vaak dus nog buiten het weekelijkse uurtje gewoon thuis. Dat is wel een voordeel; Voor een sport die je leuk vindt zet je je meer in.

Nou vraag ik me af:
Ben jij tevreden met jezelf?
Wat doe jij om gezond te blijven?
Doe jij aan sport en vind je het leuk om te sporten?

Liefs.
P.s. Voor de BMI-meter, zie ‘Links’.

Omdat jullie misschien ook wel willen vertellen wat jullie hebben meegemaakt is hier een speciaal logje voor jullie verhalen.
Ken jij iemand die anorexia heeft, of die het heeft gehad (misschien jijzelf), en wil je jou verhaal/ervaring delen? Of zijn er gewoon dingen die je kwijt wilt of wilt vragen? Plaats het hier of op mijn prikbord =)

Mijn verhaal
Ik zal mijn verhaal ook even plaatsen, maar geen namen.
Een tijdje geleden zijn twee vriendinnen in het ziekenhuis opgenomen. Ongeveer rond dezelfde tijd. Eentje wordt ondertussen behandeld in een kliniek, die andere moet nog versterken voordat ze naar een kliniek kan. Ik weet niet precies wanneer het begonnen is, maar het ging wel snel. Vooral als ik naar de klassenfoto kijk van het begin van het jaar… Ze zijn echt heel erg veranderd.
In verloop van het schooljaar zagen we met omkleden bij gym ook al dat ze steeds dunner werden, en we hadden er steeds commentaar op. Steeds maar zeiden we dat ze te dun waren, meer moesten eten, enz. We hadden beter complimentjes kunnen geven om ze te laten weten dat ze al fantastisch zijn, en dat ze voor niemand hoeven te veranderen. We hadden na een tijdje ook de klassenmentor ingelicht, zodat zij de ouders kon inlichten.
Zij werden steeds dunner en zieker, en wij maakten ons steeds meer zorgen. Hun lippen werden blauw, de nagels broos, en hun gezicht werd ook steeds dunner. Er zijn ook gewoon dunne mensen, maar die hebben niet meteen anorexia. Die hebben gewoon een andere bouw. Je ziet het verschil vooral in het gezicht.
Vanaf half maart kwam er eentje niet meer op school omdat ze hulp zou krijgen. Haar beste vriendinnen vertelden de klas wat er allemaal gebeurde en sommigen huilden van blijdschap. Er was eindelijk hoop dat het goed zou komen. Het andere meisje wilde ook geholpen worden. Zij lag eerder in het ziekenhuis dan die andere. Ze moesten allebei aan de sondevoeding. Eentje woog 38 kilo, de andere 37, met allebei ongeveer een lengte van 1.65m. Eentje had zo’n lage hartslag dat ze niet meer mocht traplopen omdat ze dan een hartstilstand kon krijgen…
Ondanks dat ze nu geholpen worden zal het nog jaren duren voordat ze er helemaal overheen zijn, psygisch gezien. Ook de organen zullen nooit meer hetzelfde zijn.

Hiervoor wist ik al dat pro-ana sites bestonden, en toen vond ik het echt dom. Nu vind ik het vooral heel erg dat er zoveel mensen betrokken bij worden. Niet alleen de honderden anorexia-personen die zoals de sites gaan leven, maar ook hun vrienden en familie. Ik vindt het heel erg dat de beheerders van de sites dit niet inzien. Als ze zo willen leven moeten ze dat zelf weten, maar ga er geen andere mensen bij betrekken.

Er is nu meer hoop dat alles weer goed komt, maar niets is gegarandeerd.

Liefs.

Hey!
Deze weblog is Anti-Ana. Dat betekend in dit geval; tegen-anorexia. Voor diegenen die niet weten wat anorexia is; Anorexia is een eetstoornis waarbij mensen heel veel willen afvallen. Dit kan tot de dood lijden als mensen niet op tijd worden geholpen. Eigenlijk hongeren mensen met anorexia zichzelf uit, een langzame zelfmoord. Dit is ook slecht voor de organen, die na deze ziekte niet meer hetzelfde zullen zijn. Deze mensen moeten, naast psygische hulp, ook weer leren eten. Het duurt heel lang voordat ze weer ‘hersteld’ zijn. Het zal ook altijd ergens in het achterhoofd blijven rondhangen. Dit is natuurlijk heel erg, maar toch zijn er sites die tips geven om heel veel af te vallen (en dit niet te laten merken) en waar die mensen elkaar ‘steunen’. De pro-ana sites. De logs en reacties die daar staan zijn niet te geloven. Heel veel noemen dit hun ‘leefstijl’, maar van een leefstijl ga je niet dood…
Op deze weblog komen vooral logs te staan over gezond leven en eten. Ik hoop op veel reacties van mensen die tevreden zijn met zichzelf! We love ourselves!
Liefs, Tessa.